ÁRBOL
El otoño te desnuda,
árbol,
y te despoja impío de tu manto,
ávido de luz.
Desprendido
en pequeños jirones
ambarinos
expone tu presencia tiesa,
casi leña, casi muerte.
Mas a tus pies...
un tapiz se mueve
y retoza al viento
y será humus...
La vida pende del milagro...
¡Como tú!
Publicado en "De alboradas y de ocasos" 2005
Submited by
Jueves, Mayo 19, 2011 - 18:30
Poesia :
- Inicie sesión para enviar comentarios
- 5328 reads
other contents of Wences
| Tema | Título | Respuestas | Lecturas |
Último envío |
Idioma | |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Poesia/Dedicada | DE EMBOSCADAS Y FANTASMAS | 0 | 10.980 | 05/17/2011 - 22:01 | Español | |
| Poesia/Tristeza | AUNQUE YA LO SEPAN | 0 | 6.165 | 05/17/2011 - 21:55 | Español | |
| Poesia/Dedicada | MIS TIEMPOS PERDIDOS | 0 | 6.749 | 05/17/2011 - 21:53 | Español | |
| Poesia/Dedicada | SONRISA DE CHOCOLATE | 0 | 7.563 | 05/17/2011 - 21:52 | Español | |
| Poesia/Dedicada | VISIONARIO | 0 | 8.872 | 05/17/2011 - 21:50 | Español | |
| Poesia/Dedicada | UN CLARÍN | 0 | 9.739 | 05/17/2011 - 21:48 | Español | |
| Poesia/Dedicada | LA ÚLTIMA NOCHE DE MI PADRE | 0 | 6.182 | 05/17/2011 - 21:47 | Español | |
| Poesia/Meditación | NOCHE BUENA | 0 | 7.533 | 05/17/2011 - 21:44 | Español |






Add comment